Legenda głosi, że przodkowie kotów brytyjskich pojawili się na Wyspach Brytyjskich w czasach starożytnych, sprowadzeni tam przez legiony rzymskie po kolonizacji Galii. Koty te miały za zadanie pozbyć się plagi szczurów. Jednak za rasę koty brytyjskie zostały uznane dopiero w 1929r. podczas corocznego kongresu GCCF (Governing Counsil of the Cat Fany) i od tego czasu hodowla zaczęła się rozwijać. Początkowo koty brytyjskie były krzyżowane z kotami azjatyckimi, ale w wyniku tego zabiegu zaczęto zatracać typ, więc szybko zaprzestano tych zbiegów. W celu poprawienia masywności dodano krwi kota angorskiego i perskiego co dało dobre rezultaty. Początkowo w Wielkiej Brytanii uznawano tylko kolor niebieski, obecnie kot ten występuje we wszystkich odmianach barwnych. W latach 50-tych próbowano też krzyżować brytyjczyki z francuskimi kotami kartuzkimi, jednak szybko z tego zrezygnowano, z uwagi na utratę charakterystycznych cech obu ras. Za pierwszego hodowcę brytyjczyków uważa się Pana Harrisona Weiera. Rasa bardzo szybko zyskała na popularności i obecnie cieszy się dużym powodzeniem. Swój upadek przeżyła w czasie II Wojny światowej, ale została mozolnie odbudowana. Do Polski pierwsze brytyjczyki zostały sprowadzone przez Panią Marzenę Mroczkowską - Filipowicz w 1992r. Brytyjczyk to kot bardzo inteligentny, o silnie zaznaczonej osobowości. W młodości wesoły i żwawy, po osiągnięciu wieku dojrzałego staje się znacznie spokojniejszy; jego temperament można określić mianem umiarkowanego. Jest to kot odważny, nieustraszony, bardzo zrównoważony, honorowy, pewny siebie, dystyngowany. Kotki brytyjskie są bardzo dobrymi matkami i na ogół rodzą bez problemów. Przeciętna liczba kocięt w miocie to po 4-5 sztuk,ale zdarzaję się też mioty liczniejsze. Kocięta rodzę się duże i bardzo szybko przybierają na wadze. Maluchy brytyjskie przypominają puchate kulki, z tym, że ich krągłości nie są wynikiem tuszy, lecz charakterystycznej budowy ciała. Dojrzewają bardzo powoli pełnię krasy osiągając dopiero w wieku 5 lat. Żyją długo do samego końca zachowując młodzieńczy wygląd. Będąc niekłopotliwe w utrzymaniu, spokojne, nie wymagające nieustannej uwagi i pozbawione zapędów niszczycielskich koty brytyjskie krótkowłose zyskują coraz więcej zwolenników zarówno na świecie, jak i w Polsce. Koty brytyjskie są wyjątkowo czyste i łatwe w pielęgnacji. Regularnego, jednakże nie nazbyt intensywnego szczotkowania wymagają wyłącznie w okresie linienia, tj. na wiosnę i jesienią.

Budowa ciała: waga od 4 do 6 kg, tułów krępy, muskularny, zwarty, od średnich do dużych rozmiarów. Szerokie łopatki, biodra i barki, silna klatka piersiowa. Krótkie łapy, krótka szyja, szeroki u nasady i zaokrąglony na końcu ogon długości 2/3 tułowia. Duża, okrągła, masywna i szeroka głowa z charakterystycznymi fałdami, czoło wyrażnie zarysowane, pokryte sztywnym włosem nadającym mu wypukłość, pełne policzki, mały podbródek. Uszy małe lub średniej wielkości, zaokrąglone na końcach, o szerokiej podstawie. Nos krótki, prosty, szeroki, z delikatnym przejściem u nasady. Oczy duże, okrągłe, rozstawione dość szeroko. Ubarwienie: około 150 odmian barwnych; jednokolorowe: niebieskie, czarne, rude, kremowe, czekoladowe, liliowe i białe; dwubarwne: podstawowe kolory z różną ilością białego, tabby we wszystkich kolorach podstawowych (pręgowane klasycznie, tygrysio i cętkowane), szylkretowe, szynszylowe, srebrzyste cieniowane, srebrzyste tabby, dymne i colorpointy (z ciemniejszymi oznaczeniami). Oczy współgrające z umaszczeniem: pomarańczowe, złociste lub miedziane, u odmiany białej - pomarańczowe, niebieskie lub różnobarwne, u kotów szynszylowych i cieniowanych - zielone lub turkusowe, u colorpointów - niebieskie. Typ sierści: krótkie, miękkie, podwójnie gęste, sprężyste i odstające od ciała futro, w dotyku przypominające plusz. Rasa ta jest godna polecenia ze względu na miły, wesoły i zrównoważony charakter. Są to koty bardzo towarzyskie, a ich atrakcyjny wygląd pluszowego misia czyni je prawdziwą ozdobą każdego domu.